Lech Krupiński

Prawo magdeburskie i chełmińskie, które obowiązywało przy lokalizacjo miast polskich w średniowieczu dokładnie precyzowało jakie warunki winy spełniać osoby wybierane do rady miejskiej

Przepisy tego prawa stanowiły:

Dla pożytku miejskiego mają być obierani w Radę ludzie mądrzy, dobrzy, lat zupełnych przynajmniej 25, w mieście osiedli, nie bardzo bogaci, ani też ubodzy, ale średniego stanu, alebowiem bogaci a możni częstokroć zwykli Rzeczpospolitą uciskać i niszczyć, ubodzy zasię, jako bogactw łacni, żadnego pożytku nie czynić.

Ale średni ktemu są najsposobniejsi, którzy na swem przestawają, cudzego nie pożądają, a Pospolitą rzecz nad własną przekładają.

Nadto mają być z prawego małżeństwa urodzeni, doma zawżdy mieszkający i dobrej sławy; Boga się bojący, sprawiedliwość i prawdę miłujący, kłamstwa i złość w nienawiści mający. Tajemnic miejskich nie objawiający, w słowach i uczynkach stali, łakomstwem się brzydzący, darów nie naśladujący, mierni, nie pijanice, nie cudzołożnicy, nie dwujęzyczni, nie pochlebcy, nie błaznowie, nie natrętowie, nie oni, których żony rządzą, nie lichwiarze, nie fałszerze, nie zwadliwi.

Albowiem zgodą małe rzeczy mnożą się, a niezgodą wielkie niszczeją. Toż nie ma być na to obran człowiek obcy i inszego prawa, i komuby było 90 lat.

Cyt. za St. Pazyra “Geneza i rozwój miast mazowieckich”